Home Sweet Home

Hala birileri var bence..

İnsan her zaman neşeli olamaz. Her zaman gülemez kahkahalar atarak. Bazen içine kapanır. En derinlerinde tek başına kalır. İstemez aslında bu yalnızlığı. Eşyalarla dolu yaşanmışlık kokan bir evin sadece televizyon sesiyle dolu olması mutlu etmez onu. Sevdiğini arar yanında. Onun için ölmeye hazır olduğunu hissettiği insanı. Tek vücut olabileceği tek varlığı.

Ordadır aslında. Oturduğu kanepenin hemen yanında durur  O da. Hissettiği tüm iniş çıkışları bilir de bazen bilmezlikten gelir. Kendi dünyası vardır. Kendi savaşı.

İşte tam da o zaman yalnızdır insan. Kapıların ardına kadar açıkken bir anda ayaza kapılır; kapanır.

Döner kendine.

İçsel bir sorgulamanın ardından yine bir beden arar ruhuna ve beynine dokunabilen.

Bilmediği iklimlerden bilmediği yollardan geçer.

Her şeyin göründüğünden çok farklı olduğu dünyayı yeniden keşfeder belki.

Durur..

Gözlerindeki yaşlardan başka bir şey yoktur onunla aynı zamanı yaşayan.

Sonra..

Ansızın unutulmuş bir dostun eli uzanır karanlığın içinden. Eski anıları sırtında geliverir kanepenin diğer ucuna.

Zaman durur o anda bıraktığınız yerden devam etmek istercesine.

İzin verirsen eğer küçük bir mutluluk bırakır kalbine. En berbat durumdayken bir anda hatıraların en güzel yerine götürür seni.

Gerçekle hayal arasında geçmişle bugün arasında bir yerde kalakalırsın.

Bakarken geçmişe iç sızısıyla ve hayal ederken geleceği umutla çizginin üstünde olduğun gerçeği acıtmaz canını.

Anın tadını çıkarırsın doya doya.

Ne kanepedeki sevgili acı verir ne de geçmişe bakıp kaybettiklerin.